แสงดาวส่องทางสร้างความหวัง...แสงธรรมเป็นพลังสู่ความดี
22 ตุลาคม 2019, 08:16 *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
ข่าว:
 
   หน้าแรก   ช่วยเหลือ ค้นหา เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน คำถาม: เพราะ...เราไม่เท่ากัน  (อ่าน 3817 ครั้ง)
star4life
ผู้ดูแลระบบ
ดาวจรัสแสง
*****
ออฟไลน์ ออฟไลน์

คำตอบ: 642



« เมื่อ: 21 มิถุนายน 2011, 13:18 »


การที่เราได้พบคนรักที่เป็นผู้มีศรัทธา มีศีล มีจาคะ มีปัญญาอันเสมอกันกับเรา
อันจะเป็นเหตุให้ได้ครองคู่กันทั้งในปัจจุบันและในภพเบื้องหน้า
ตามที่พระพุทธองค์ได้ทรงตรัสไว้นั้น นับว่าเป็นโชคอันดี

แต่...ถ้าคนที่เรากำลังตัดสินใจเลือกเป็นคู่ครองอยู่นั้น
มีความไม่เท่ากับเราในหลายประการ
อันจะเป็นเหตุให้การก้าวเท้าเบี่ยงทางต่างกันไปคนละทิศ
ถอยไปจากกุศลกรรมอันเป็นจุดหมายปลายทางร่วมกัน

การปรับตัวปรับใจเข้าหาและชักจูงกันไปทางสว่าง
ก็เป็นสิ่งที่คนรักควรประคองร่วมกันค่ะ
แต่ถ้าเป็นการพยายามของเราเพียงฝ่ายเดียว
โดยที่เขาไม่ขอเกี่ยวก้อย และไม่สนใจใดด้วย

เราควรทำเช่นใด

เฉกเช่น...
ในแม่น้ำแห่งสังสารวัฏ เรือสองลำแล่นมาพบกันตามแรงกรรม
เรือลำหนึ่งใหญ่โตโอ่อ่าแต่มีรอยรั่ว มีรูเล็กๆ ซึ่งน้ำค่อยๆ ซึมเข้ามาตลอด
ผู้อยู่บนเรือลำนั้นไม่สนใจจะอุดรอยนั้น ทั้งยังปล่อยหางเสือ
ให้เรือไหลไปตามกระแสน้ำ

ในขณะที่อีกลำเป็นลำเล็กๆ เจ้าของเพียรสำรวจปะชุนรอยรั่ว
คอยบังคับหางเสือให้เรือแล่นตรงทิศทาง

เรือสองลำนั้น จะสามารถแล่นคู่กันไปได้นานสักเพียงใด
แม้คนบนเรือลำเล็กนั้นจะเพียรพายไปเคียง ร่ำร้องตักเตือนคนบนเรือใหญ่
แต่ทว่าเสียงนั้นก็ถูกกลบกลืนหายไปตามคลื่นลมกิเลส

แล้วเราผู้อยู่บนเรือลำเล็กพึงทำเช่นไร เราเองก็เป็นผู้ยังอยู่กลางลำน้ำ
ชื่อได้ว่าเป็นผู้ไม่ปลอดภัย จึงมีหน้าที่ระมัดระวังรักษาเรือตนเช่นกัน

พึงเร่งพาตนไปสู่ฝั่งอันเป็นเป้าหมาย
เพื่อมิให้พลาดพลั้งเรือล่มเป็นอาหารของเต่าและปลา
เป็นที่พึ่งของตนให้ได้ จึงจะสามารถเป็นที่พึ่งของผู้อื่น
กิจใดควรทำ เร่งทำกิจนั้น ชื่อว่าเป็นผู้รู้กาลอันควร
จึงจักประสบความสำเร็จในเบื้องหน้า

บทสวดมนต์ที่เราพึงพิจารณาสวดทุกวันค่ะ

อภิณหปัจจเวกขณะ

ชะราธัมโมมหิ (มามหิ)
เรามีความแก่เป็นธรรมดา

ชะรัง อะนะตีโต (อะนะตีตา)
ล่วงความแก่ไปไม่ได้

พะยาธิธัมโมมหิ (มามหิ)
เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา

พะยาธิง อะนะตีโต (อะนะตีตา)
ล่วงความเจ็บไข้ไปไม่ได้

มะระณะธัมโมมหิ (มามหิ)
เรามีความตายเป็นธรรมดา

มะระณัง อะนะตีโต (อะนะตีตา)
ล่วงความตายไปไม่ได้

สัพเพหิ เม ปิเยหิ มะนาเปหิ นานาภาโว วินาภาโว
เราละเว้นเป็นต่างๆ คือว่าพลัดพรากจากของรัก ของเจริญใจ ทั้งหลายทั้งปวง

กัมมัสสะโกมหิ (กามหิ)
เราเป็นผู้มีกรรมเป็นของๆ ตน

กัมมะทายาโท (ทา)
เป็นผู้รับผลของกรรม

กัมมะโยนิ
เป็นผู้มีกรรมเป็นกำเนิด

กัมมะพันธุ
เป็นผู้มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์

กัมมะปะฏิสะระโณ (สะระณา)
เป็นผู้มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย

ยัง กัมมัง กะริสสามิ
จักทำกรรมอันใดไว้

กัละยาณัง วา ปาปะกัง วา
ดีหรือชั่ว

ตัสสะ ทายาโท (ทา) ภิวิสสามิ
จักเป็นผู้รับผลของกรรมนั้น

เอวัง อัมเหหิ อะภิณหัง ปัจจะเวกขิตัพพัง
เราทั้งหลายพึงพิจารณาเนืองๆ อย่างนี้แล

โดย mayrin
ที่มา http://www.dlitemag.com/index.php?option=com_content&view=article&id=457:2010-09-22-15-46-39&catid=48:lite-love&Itemid=59
บันทึกการเข้า

คำสอนของพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต   

สิ่งที่ล่วงไปแล้ว ไม่ควรทำความผูกพัน เพราะเป็นสิ่งที่ล่วงไปแล้วอย่างแท้จริง
แม้กระทำความผูกพันและหมายมั่นให้สิ่งนั้นกลับมาเป็นปัจจุบัน ก็เป็นไปไม่ได้
ผู้ทำความสำคัญมั่นหมายนั้นเป็นทุกข์แต่ผู้เดียว โดยความไม่สมหวังตลอดไป
อนาคตที่ยังมาไม่ถึงนั้น เป็นสิ่งไม่ควรไปยึดเหนี่ยวเกี่ยวข้องเช่นกัน

อดีตปล่อยไว้ตามอดีต อนาคตปล่อยไว้ตามกาลของมัน
ปัจจุบันเท่านั้นจะสำเร็จประโยชน์ได้ เพราะอยู่ในฐานะที่ควรทำได้ ไม่สุดวิสัย

=====================================
แจ้งปัญหาการใช้งานต่างๆ ที่ star4life.com@gmail.com
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2007, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!