แสงดาวส่องทางสร้างความหวัง...แสงธรรมเป็นพลังสู่ความดี
21 กุมภาพันธ์ 2019, 09:22 *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
ข่าว:
 
   หน้าแรก   ช่วยเหลือ ค้นหา เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน คำถาม: ๕๔๑ วางใจอย่างไรในการแก้ปัญหา  (อ่าน 3227 ครั้ง)
ninja
ดาวดวงใหม่
*
ออฟไลน์ ออฟไลน์

คำตอบ: 4


« เมื่อ: 4 มีนาคม 2010, 12:28 »

ปัญหาคือเจอเรื่องไม่ถูกใจ..ขัดใจ..และโกรธในการทำตัวและทำงานของลูกจ้าง..
พอมานึกทบทวนเพื่อใช้เหตุผลประกอบเค้าก็มีส่วนดีที่เห็นชัดคือ.ไว้ใจได้เวลาเราไม่อยู่บ้านหลายๆวัน..
เรื่องขโมยของไม่มีแน่นอน..และก็สะอาดพอสมควร(เกี่ยวกับตัวเค้าเองโดยเฉพาะ)
ส่วนข้อเสียก็คือ..พูดจาบางครั้งกระด้าง..หน้าหงิกหน้างอใส่เวลาไม่พอใจ..
คิดว่าตัวเองถูกจะหัวชนฝาแข็งกระด้าง...พูดคุยด้วยบางครั้งล้ำเส้นไม่มีความเคารพนายจ้าง..
ทำตัวเสมอภาคมากในบางเรื่อง..และพออยุ่นานๆเริ่มสะเพร่าเกี่ยวกับการดูแลคนแก่(แม่เรา)...
บางทีปล่อยให้ล้ม..หน้าฟาดกับเก้าอี้..พอถามก็บอกว่าทำงานเพลินหันมาไม่ทัน..
ทั้งๆที่เค้านั่งอยู่หน้าแม่เราสองฟุตได้(มัวแต่หมกมุ่นกับสิ่งที่ตัวเองทำอยู่)..
ลากลับบ้านบ่อยๆ...และเรียกร้องเงินวันหยุดทั้งๆที่ก็ต้องจ่ายปกติ..
ตัวเองลาหยุดยาวก็โกหกศูนย์(นายจ้าง)ว่าเราอยู่ดูแลกันเองได้..
แต่หาญาติตัวเองมาทำงานแทนโดยอ้างว่าไว้ใจได้กว่าคนที่ศูนย์..แล้วลูกจ้างเราก็กินเงินหัวคิวญาติตัวเอง..
และคิดค่าแรงเท่ากับตัวเองทำงานศูนย์ทั้งๆที่ญาติก็ท้องสี่เดือนกว่าแล้วแถมไม่ได้ทำงานอะไร
(เรามารู้วันที่เค้ามาแล้วแต่ดูไม่ออกเพราะท้องเล็ก..มารู้ทีหลังหลายวันแล้ว)...
พอเราคุยเคลียร์เรื่องค่าแรงวันหยุดเพื่อจะได้เข้าใจตรงกันก็พูดเหน็บว่าเราไม่อยากจ่ายวันหยุด(งกนะแหละ)..
เรามารู้ตัวว่าถูกหลอกด่าไปหลังจากคุยเสร็จเพราะจิตเราเวลาคุยพยายามใช้เหตุผลหนัก..
เพราะไม่อยากให้อารมณ์นำหน้าแต่ก็ยากนะ.อารมณ์มันวิ่งไปเยอะแล้ว...มัวแต่ระงับอารมณ์เลยมึนๆ..
คิดไม่ทันว่าโดนหลอกด่าหลายคำเหมือนกัน...เวลาพูดคุยด้วยก็ลอยหน้าคอแข็งแบบว่าชั้นถูก..ชั้นไม่ผิด..
พูดจาเสียงกระด้าง..แต่เราระงับให้ปกติได้มากพอสมควร...
พอหลังจากนั้นเราก็เกิดความรู้สึกหลายอย่าง..เสียความรู้สึกว่าอุตส่าห์ดีด้วย..อุตส่าห์ไม่ใช้อารมณ์ด้วย..
และก็เมตตาเค้าหลายอย่างแต่สิ่งที่เค้าทำกับเรามันทำให้เสียใจ..
ก็ยังงงตัวเองว่าทำไมอารมณ์อ่อนไหวขนาดนี้..เสียใจน่ะไม่น่าจะเกิดความเสียใจน่าจะโกรธมากกว่า...
แต่ทำไมที่สุดมันเสียใจผิดหวัง..เลยงงๆตัวเอง...บอกตรงๆว่าตอนนี้คือไม่เอาแล้วอยากเปลี่ยนคน..
แต่คนรอบข้างรั้งไว้ทุกคนบอกว่าหาคนที่เข้ากับแม่ได้ยาก..และหาคนไม่ขี้ขโมยยาก..
เราก็เลยสับสนหนัก..สรุปว่าเราควรทำไงดี..ข้อเสียของเค้า..บางข้อเค้าก็ไม่รับ.
ปฏิเสธว่าตัวเองไม่ใช่คนแบบนั้น.และที่ทำแบบนั้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรตรงไหน..
เราขอคำแนะนำหน่อยว่า..มันเกินไปรึเปล่าในการปฏิบัติตัวต่อกันระหว่างนายจ้างลูกจ้าง..
เราวางตัวไม่ข่ม..ไม่ถือตัว..พยายามพูดดีประนีประนอม..แต่ลุกจ้างก็แข้งกระด้างเหลือเกิน..
เพื่อนสนิทบอกว่าไม่มีนายจ้างคนไหนทำตัวแบบเรา..ลูกจ้างเลยได้ใจล้ำเส้นไม่เกรงใจ..
เรากลับคิดว่าถ้าคนดีๆ..นายจ้างทำตัวแบบนี้ยิ่งต้องเกรงใจ...
ปัญหาคือใจเราไม่เอาแล้วแต่ก็กลัวคนใหม่มาขี้ขโมยเหมือนที่เพื่อนๆเจอแล้วเปลี่ยนคนเป็นว่าเล่น.
และก็ไม่รู้ว่าคนใหม่จะขนาดไหน..
และที่สำคัญที่สุดมีคนคอยซ้ำเติมเราอยู่ถ้าคนใหม่มาไม่ดีคือพี่น้องเรานี่แหละ..
จะซ้ำว่าเห็นมั๊ยเตือนแล้วไม่เชื่อ...
(แต่น้องๆไม่ได้อยู่ร่วมบ้านเดียวกัน..แยกบ้านไปแล้ว...ไม่เคยสนใจอะไร
อย่างมากคือมาเยี่ยมเหมือนแขกแล้วก็กลับ..คือเห็นแก่ตัวนั่นแหละ..
แต่ไม่อยากอธิบายอะไรมากมันสะเทือนอารมณ์เรามาตลอด..คือเสียใจ)...
สรุปว่า..ใจเรามันไม่เอา..อยู่กันไปก็อึดอัดใจ....แต่ก็กลัวการเปลี่ยนแปลง...


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 4 มีนาคม 2010, 13:20 โดย Yaowalak » บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2007, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!